Okulda yazma çalışmaları yapılıyor, bu çalışmaların başlamasıyla Defne'de bir korku oluştu ve rakamları yazamayacağını düşünerek gece gündüz ağlamaya başladı.Ağlaması da kendi kendine ve sessizce ne zaman görsem ağlıyor bu durumu tabi ki beni çok üzüyordu. Kızım üzüldükçe ben daha da çok üzülüyor ne yapacağımı bilemiyordum. Okulda öğretmenimiz de aynı olayları fark etmiş böylece öğretmeni ve ben bir plan dahilinde Defne için neler yapacağımızı kararlaştırdık ve uygulamaya başladık.
1- Defne'yi yaptığı her yazısı için yüreklendirdik.
2-Okulda öğretmeni kendisini rahat hissedeceği ortamlar yarattı ve kendini ifade etmesini sağladı
3-Ben de ona küçük başarı öyküleri anlatarak yolunu bulmasını sağladım. Çünkü bu sorunu ancak kendi isterse aşabilecekti.
4-Cesaret cesaret ve yine cesaret. Ben ve öğretmeni tarafında ise sabır sabır sabır.
5- Bu süreçte asla olumsuz konuşmadık, en önemlisi Defne'nin bunları duymasına izin vermedik.
Bir hafta boyunca öğretmeni ile konuşarak haberleştik evde ve okulda yaptıkları hakkında konuştuk.
Pazartesi günü Defne ile eve geldik , ben mutfakta yemek hazırlarken o da yanımda yazı tahtası ile kalemlerini getirdi. Ben arkam dönük uğraşırken , ''Anne baksana ne yaptım.'' dedi. dönüp baktığımda gözlerime inanamadım. 1 ve 2 yazamadığını söyleyerek bir haftadır ağlayan o kız 1'den 5 'e kadar olan sayıları yazmış.
Bunları nasıl yazdım dediğimde 'ben yazıyorum anne'' dedi. Sonra da ona anlattığım hikayeyi hatırlatarak,başarmak için cesaret dedi. Sonrada sayıların hepsini yazarak büyük bir grurla tahtasını izledi. Ertesi gün defterine de yazarak kendisine olan güvenin iyice artırdı. Bende onunla grur duyduğumu ve başaracağına inandığımı söyledim.
Bir akşamda birden gelen mucize :)))
