Bir an geliyor bir vazgeçmişlik bir umutsuzlukkaplıyor içimi. Mevsim değişiyor ya ondandır diyorum kendime, O yapamıyacağım duygusu var ya işte o bir kamçılıyor beni, ne demekmiş yapamamak yaparsın tabiki diyorum kendime . Düşününce buluyor insan bu duyguların sebebini , yapmam gereken çok iş var. Asıl işim kızımla ilgilenmek ama araya o kadar çok iş giriyor ki bir an hiç birine yetişemiyecekmişim gibi geliyor, o yüzden endişeleniyorum sanırım. Yapmam gerekenleri aklımdan geçiriyorum, birden dehşete kapılıyorum. Nasıl yapılacak onca iş? Ev işleri , market alışverişi , defnoşumun oyun ve uyku saatleri , bir de aöf sınavları var tabiki neyse işleri sıraya koyuyorum her hafta, oluyorlar bir şekilde burada önemli olan kızımla geçireceğim her anı değerlendirmek ve sonsuz zevk almak oluyor.
Hafta sonu defnemle oynarken küçük bir kaza oldu küçük kızım öpmek isterken annenin biraz canını yaktı. Sonra da bişey olmaz annecik diye teselli veriyor. Akşama unutmamış soruyor tekrardan geçtimi diye soruyor bitanem . Geçti tabiki annem sen öpünce geçti tabiki. :)))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder